Ellen Meuwese | 1948

Met twee Hollandse benen staat kunstenaar Ellen Meuwese op de grond. Haar kleurrijke schilderijen vormen een greep uit het leven. Scharrelende kippen, Zuid-Amerikaanse kotomissies, flamboyante travestieten en Ascot dames veroverden allemaal een plekje in haar kunstzinnige hart.

“Als je dat kleine moment niet ziet, zie je niets.” Ellen Meuwese zet met snelle en vloeiende bewegingen de kleine, maar bijzondere dingen uit haar directe omgeving neer. Hierin vindt ze al meer dan veertig jaar inspiratie. Haar werk vormt een gekleurde afspiegeling van de wereld om haar heen.

Vakvrouw

Als meisje hield Meuwese al van kunst. De schilderijen in de musea die ze met haar vader bezocht prikkelden haar fantasie. “Bij ieder schilderij verzon ik mijn eigen verhaal. In die musea heerste een rust, een sfeer waar ik niet bij kon”, aldus Meuwese. Toch koos ze niet direct voor een creatieve opleiding in de kunst.

Als oudste dochter uit een welgestelde familie doorliep ze zonder problemen het gymnasium. Voor tekenen had ze naast alle Griekse mythologieën en Romeinse veldslagen nauwelijks tijd. Ze ging naar de universiteit om kunstgeschiedenis te studeren. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan: na een jaar koos ze voor de kunstacademie. Daar zat ze dan tussen de hippies in haar veel te nette broek.

“Op de academie leerde ik een vak, waar ik mijn beroep van wilde maken. Ik studeerde veel en werkte hard.” Meuweses doorzettingsvermogen kende geen grenzen. Terwijl andere studenten staakten, zat zij als enige in de les. Ze wilde tekenen en dat is ze haar hele leven blijven doen. Ze trouwde en kreeg vier kinderen. De zorg voor haar gezin eiste veel tijd, maar vormde direct een inspiratiebron. Haar kinderen en de beesten op de kinderboerderij bleken de beste modellen. Ze exposeerde regelmatig. Maar gedwongen door het lot volgde haar grote doorbraak pas later.

Uitlaatklep

“Na het overlijden van Ruud, mijn man, stond ik er alleen voor. Ik had vier kleine kinderen en moest brood op de plank krijgen.” Meuwese nam het heft zelf in handen. Met kunstwerken onder haar arm ging ze langs grote bedrijven. Haar vrolijke afbeeldingen vielen in de smaak. Vanaf dat moment ging het balletje rollen. Opdrachten voor nieuwe schilderijen en relatiegeschenken volgden.

Ondanks de druk om te verkopen, hield de kersverse weduwe zich totaal niet bezig met de verkoopbaarheid van haar werk. “Mijn tekeningen dienden op dat moment vooral als uitlaatklep. Ik voelde me down en wilde mezelf omringen met vrolijkheid. De knallende kleuren gaven me een reden om te blijven knokken.” Door de schetsen vertelde Meuwese haar verhaal, ze kon haar emoties erin kwijt.

Nog altijd drijft Meuweses werk op gevoel. “Als ik schilder, ben ik volledig in mijn eigen wereld. Mijn zorgen laat ik los. De wereld heeft zoveel mooie dingen te bieden, maar mensen zien ze niet in hun jachtige leven. Door hun streven naar perfectie hebben ze geen tijd om stil te staan bij de vuilniszak op het hoofd van een Afrikaanse vrouw of de verschoten petjes van de oude Franse mannetjes op de jeux de boules baan. Met mijn werk wijs ik ze op deze bijzondere, maar kleine momenten uit het leven.